شبکه بهداشت و درمان ماکو

این روزها که سایه سنگین سوگ و از دست دادن عزیزان و کودکان بی‌گناه بر دل‌هایمان افتاده است، بسیاری از ما ممکن است بغض‌هایمان را پنهان کنیم، به این امید که قوی به نظر برسیم. اما آیا واقعاً گریه نکردن نشانه قدرت است؟

���� پاسخ علم روان‌شناسی روشن است:

خیر.

���� سوگواری و اشک ریختن در برابر فجایع، یک مکانیسم حیاتی برای بقای روانی انسان است. در اینجا می‌خواهیم بدانیم چرا نباید جلوی اشک‌هایمان را بگیریم:

���� اشک‌ها، مسکن‌های طبیعی بدن هستند:

����وقتی گریه می‌کنیم، مغز هورمون‌هایی به نام «اندورفین» و «اکسی‌توسین» ترشح می‌کند. این هورمون‌ها دقیقاً مانند مسکن عمل می‌کنند و باعث می‌شوند پس از گریه، احساس سبکی و آرامش نسبی داشته باشیم.

���� کاهش هورمون استرس (کورتیزول):

����تحقیقات نشان می‌دهد اشک‌هایی که از روی غم و احساسات ریخته می‌شوند (اشک‌های عاطفی)، حاوی هورمون‌های استرس هستند. در واقع، بدن از طریق گریه کردن، سموم و فشارهای شیمیایی ناشی از استرس شدید را از خود دفع می‌کند.

���� جلوگیری از بیماری‌های جسمی:

����بغض‌های فروخورده و غمی که ابراز نشود، از بین نمی‌رود؛ بلکه در بدن ذخیره می‌شود و خود را به شکل دردهای جسمی نشان می‌دهد.

����سردردهای شدید، دردهای گوارشی، گرفتگی عضلات و مشکلات قلبی، اغلب نتیجه‌ی غم‌هایی است که هرگز گریسته نشده‌اند.

���� پیوند دادن انسان‌ها به یکدیگر:

����اشک ریختن یک زبان مشترک انسانی است. وقتی ما در کنار هم گریه می‌کنیم، به یکدیگر پیام می‌دهیم که «تو در این درد تنها نیستی». این همدردی از انزوای افراد جلوگیری می‌کند.

���� چند توصیه مهم برای خودمان و اطرافیانمان در این روزها:

���� به خودتان حق سوگواری بدهید:

اگر احساس خفگی و سنگینی می‌کنید، به یک فضای امن بروید و اجازه دهید اشک‌هایتان جاری شود. خودتان را قضاوت نکنید.

���� جلوی گریه دیگران را نگیرید:

وقتی کسی گریه می‌کند، جملاتی مثل «گریه نکن، قوی باش» یا «تموم میشه» را به کار نبریم. فقط حضور داشته باشیم، دستش را بگیریم و بگوییم: «می‌فهمم چقدر دردناک است، من کنارتم.»

���� با کودکان روراست باشیم:

اگر کودکی دارید و او شما را در حال گریه دید، پنهان‌کاری نکنید. با زبان ساده بگویید: «من امروز به خاطر اتفاقات تلخی که افتاده کمی غمگینم و گریه کردن حالم را بهتر می‌کند.» این کار به کودک یاد می‌دهد که احساساتش را به رسمیت بشناسد.

���� یادمان باشد:

ما انسان هستیم و قلب ما از سنگ نیست. برای ایستادن و ادامه دادن در روزهای سخت فردا، ابتدا باید اجازه دهیم زخم‌های امروزمان نفس بکشند. گریه کردن، اولین قدم برای ترمیم است.

����خودمراقبتی در بحران نظامی